Białoruś świętuje Święto Pracy

 

Przez długi czas 1 maja był obchodzony jako Międzynarodowy Dzień Solidarności Ludzi Pracy. Ta karta w historii święta rozpoczęła się w XIX wieku od wieców robotniczych. Pierwsze takie akcje miały miejsce 21 kwietnia 1856 roku w Australii. Wkrótce ruch rozprzestrzenił się na miasta USA i Kanady.

 

1 maja 1886 r. robotnicy z Chicago (Illinois, USA) zorganizowali strajk i spotkanie z żądaniami wprowadzenia ośmiogodzinnego dnia pracy, które zakończyło się masowymi zamieszkami. Trzy lata później, w lipcu 1889 r., paryski Kongres II Internationalu (międzynarodowego stowarzyszenia socjalistycznych partii robotniczych) postanowił uznać 1 maja za Dzień solidarności robotników świata i zaproponował coroczne świętowanie go demonstracjami. W ten sposób Święto Majowe zawitało do wielu krajów: w 1890 r. wiece odbywały się w Austro-Węgrzech, Belgii, Niemczech, Danii, USA, Francji, Włoszech, Szwecji i kilku innych krajach. W Imperium Rosyjskim święto to obchodzono po raz pierwszy w 1890 r. wraz ze pierwszomajowym strajkiem robotników. Nieco później rozpowszechniły się tutaj Dni Majowe – zgromadzenie przedstawicieli proletariatu.

 

W 1891 r. decyzją brukselskiego Kongresu II Internationalu przyznano krajom prawo do samodzielnego ustalania daty i formatu obchodów Święta Majowego. Od tego momentu w Wielkiej Brytanii i niektórych innych krajach demonstracje przeniesiono na pierwszą niedzielę maja.

 

Na Białorusi święto 1 maja po raz pierwszy obchodzono w 1895 roku na tajnym zebraniu pracowników przedsiębiorstw. Do 1905 roku rozprzestrzenił się po miastach Białorusi i stał się powszechny. Jednak wraz z wybuchem I wojny światowej liczba wieców zauważalnie spadła.

 

W 1917 roku po raz pierwszy otwarcie obchodzono 1 maja. Rok później, po rewolucji październikowej, święto stało się oficjalnym dniem wolnym od pracy, najpierw w Rosji Radzieckiej, a następnie w ZSRR.

 

Święto Pracy obchodzono z niezwykłą uroczystością i rozmachem. Do 1968 roku na Placu Czerwonym w Moskwie odbywała się defilada wojskowa. Było to główne wydarzenie święta.

 

Pokaz sprzętu lotniczego, który rozpoczął się w 1933 roku, nadał mu szczególną moc. Skrzydlate maszyny przelatywały tuż nad głowami ludzi. Podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej nie odbywały się parady lotnicze. Tradycję wznowiono w 1946 roku i kontynuowano do 1956 roku. Wówczas w scenariuszu festiwalu nie było już całego sprzętu wojskowego, nadano mu wyłącznie motywy pokojowe. Od 1969 roku w manifestacjach pierwszomajowych brały udział jedynie tysiące kolumn ludzi różnych zawodów, którzy z kwiatami, balonami i transparentami z hasłami „Hurra!”, maszerowali głównymi placami wszystkich miast ZSRR.

 

W 1956 r. odbyła się pierwsza transmisja telewizyjna parady na Placu Czerwonym z udziałem personelu wojskowego i uroczystym koncertem. Od tego czasu gala jest corocznie transmitowana przez Telewizję Centralną. Ale większość ludzi tego dnia wychodziła na zewnątrz: gromadzili się w parkach, na placach, i na podwórkach, śpiewali, tańczyli, witali wiosnę.

 

Od 1970 roku Dzień Majowy oficjalnie stał się Międzynarodowym Dniem Pracy. Nazywano  go także Świętem Wiosny. To naprawdę były wiosenne święto, podczas którego po długich zimowych miesiącach naprawdę było ciepło. Ludzie cieszyli się z odnowienia przyrody i wspólnie udawali się na demonstrację. Miało ono nie tylko wielkie znaczenie państwowe i społeczne. Dla wszystkich była to okazja do spotkania się z przyjaciółmi, współpracownikami i kolegami z klasy. Po demonstracji ludzie udawali się w odwiedziny. Świąteczny stół był obowiązkowym atrybutem majówki. W czasach sowieckich Dzień Majowy był wielkim radosnym wydarzeniem, na które z niecierpliwością czekano i starannie przygotowywano. Szczególnej atmosfery nadawały melodie wydobywające się z zainstalowanych głośników. W tym dniu seanse w kinach były bezpłatne, a w szkołach odbywały się świąteczne wieczory.

 

W latach pierestrojki ustały demonstracje na ulicach wsi i miast. Ostatni taki marsz w historii Związku Radzieckiego odbył się w Moskwie 1 maja 1990 r.

 

Na Białorusi tradycja pierwszomajowa została starannie zachowana. W marcu 1998 roku dekretem Prezydenta Międzynarodowy Dzień Pracy przemianowano na Święto Pracy i uznano za dzień wolny od pracy. Majówkę nadal obchodzimy radośnie i z rozmachem. Odbywają się imprezy rozrywkowe, atrakcje, jarmarki i koncerty z udziałem gwiazd popu. Na szczeblu państwowym tego dnia powszechnie honorowani są liderzy produkcji, działacze związkowi i weterani pracy, przedsiębiorstwa i ich zespoły, które wyróżniają się wysoką wydajnością w swojej pracy. W tym dniu zwyczajowo podsumowuje się wyniki i określa perspektywy. Dla większości mieszkańców kraju 1 maja to dobra okazja do miłych spotkań i rodzinnych świąt. Dziś każdy z nas spotyka się i świętuje 1 Maja na swój sposób. Ale wielu wciąż pamięta legendarny „Pokój! Praca! Maj!”